Geçen haftasonu Kumyaka'ya gittiğimde gelincik yedim, hani bu mevsimin kırmızı, narin çiçeği... Oralı bir çocuk -İdris- gelincik yermiş, tadı nasıl dedim, ben seviyorum dedi.. Tattım. Baskın bir tadı yoktu. Marulun incesi,

Sonra nette gezinirken "yabanil.net"te yeme alışkanlıklarımız üzerine bir yazı okudum. Aslında beslenebilecekleri bir sürü gıdayla çevrelenmiş olmalarına rağmen açlıktan ölen insanları anlatıyordu bir yerde. Yemek anlayışımızı kültürün belirlemesi üzerine eğitici bir yazıydı. Geçenlerde solucan yemiş yazarı, soğuk makarnaya benzetmiş tadını...

birden tatmak istediğim şeylerin sayısı bir hayli çoğalıverdi.. bir sürü çiçek en başta,

ve son olarak

zerzan'ın "gelecekteki ilkel" yazısından kısa bir bölüm:

Postmodernizm bize toplumun, güç ilişkileri olmadan yalnızca bir soyutlama olabileceğini söyler (Foucault, 1982). Bu, doğanın ölümünü kabul etmedikçe ve bir zamanlar olanla ve “yeniden bulabileceğimiz” ile ilişiğimizi kesmedikçe bir yalandır. Turnbull Mbuti halkı ile orman arasındaki içtenlikten bahsederek neredeyse ormanla sevişir gibi dans ettiklerinden bahsetmişti. Eşitlerin yaşamının bağrında, katlanmaya dayanmaya çalışan bir soyutlama yoktur. Onlar “ormanla dansediyorlardı, ayla dans ediyorlardı.”


(We have taken a monstrously wrong turn with symbolic culture and division of labor, from a place of enchantment, understanding and wholeness to the absence we find at the heart of the doctrine of progress. Empty and emptying, the logic of domestication with its demand to control everything now shows us the ruin of the civilization that ruins the rest. Assuming the inferiority of nature enables the domination of cultural systems that soon will make the very earth uninhabitable.)